Casa Sol y Mar in Gabara
Cuba, Midden-Amerika, Reizen

Backpacken in Cuba, onze eerste week [video]

Aankomst in Holguin, een cultuurshock

Na te zijn geland op het aeroport Frank Pais, vernoemd naar een revolutionaire held van Cuba zoals vele straten en gebouwen in dit land, bracht de taxi ons naar onze eerste casa particular van Minaelia y Pupo en werden we direct ondergedompeld in de overweldigende sfeer van Cuba.

Het mooie straatbeeld van Holguin

In Cuba kun je op twee manieren overnachten. In staatshotels of in casas particulares bij Cubanen in huis. Het laatste heeft wat weg van een bed & breakfast en geeft je daarmee de mogelijkheid om je midden in het leven van de locals te bevinden. Daarnaast steun je tegelijkertijd de lokale bevolking en als je de Cubanen op straat mag geloven zijn ze daar blij mee. Onder het regime van Fidel mochten ze geen reclame maken voor hun casa’s, maar inmiddels hebben ze allemaal hun visitekaartjes en werken ze samen voor reclame en onderlinge dealtjes. Het is absoluut een belevenis om zo tussen de locals te verblijven en ze serveren het lekkerste ontbijt met vers fruit waar je ongeveer de hele dag op vooruit kunt.

Aangekomen bij de casa in Holguin waarbij we geen idee hadden waar we ons bevonden in de stad merkten we direct het cultuurverschil. Moe van de reis begrepen we geen woord van wat de eigenaren ons vertelden in het Spaans en beseften wij ons dat zij ook geen woord Engels spraken. Het oefenen van Spaans was er nogal bij ingeschoten de laatste tijd. Ik had gelukkig de lesstof meegenomen van onze Spaanse cursus – ja de studiedrive is nog niet helemaal verdwenen – en die stof komt tot nu toe zeer goed van pas. Met handen en voeten lukte het om aan Minaelia te vragen waar we wat konden eten. Behulpzaam zoals vele Cubanen die we al zijn tegengekomen zijn, bracht zij ons in haar oude Lada naar een restaurantje in de buurt.

Kleurrijk Holguin

Kleurrijk Holguin

Met een cerveza genoten we van onze eerste avond in Cuba op ons privé dakterras. Vanaf onze casa gelegen midden in een woonwijk hebben we de eerste dagen onze jetlag verwerkt, Spaans geoefend en vanaf ons eigen dakterras ’s ochtends het leven van Holguin zien opstarten. Verpleegsters met gevouwen hoedjes van wit papier op hun hoofd liepen met een paraplu tegen de zon naar hun werk en de bici-taxi’s werden de weg op gefietst. De Bici’s zijn krakkemikkige fietsen met een parasol bedrukt met foto’s van Che Guevara en met een stereo-installatie waar Cubaanse muziek uit galmt waarmee men zich de hele stad door laat  fietsen.

Rondlopend in het drukke Holguin vol auto’s, paard en wagens en bici-taxi’s werden we voortdurend aangekeken niet wetende wat de bewoners van Holguin nou van ons vonden. We proberen ons zoveel mogelijk onder de locals te bevinden door in casa’s te slapen en met het openbaar vervoer te reizen, maar het is natuurlijk onvermijdelijk dat we er als toerist uitzien.

De tegenstellingen van Gibara; zon en zee versus schaarste en armoede

Na twee dagen onze ogen te hebben uitgekeken in Holguin vertrokken we met een Amerikaanse oldtimer richting Gibara, de stad waar Columbus ooit aankwam op het eiland aan de noordkust van de provincie Holguin. De chauffeur vroeg ons 6 cuc’s en uiteindelijk betaalden we er 10 omdat de taxichauffeur geen wisselgeld bij zich had. Een leermomentje voor ons om altijd kleingeld op zak te hebben. Vanuit de taxi zagen we een huisje direct aan de oceaan bedrukt met het logo van een casa particular. Casa Sol y Mar oftewel zon en zee, wat de perfecte omschrijving was van die plek. De twee dagen die we hier doorbrachten kookten we zelf in de keuken van de casa, waar we op het dakterras genoten van een simpele pasta uitkijkend op de oceaan. In dit armoedige plaatsje waren de littekens van de orkaan die in 2008 de stad bijna had weggevaagd goed zichtbaar. Terwijl we op zoek naar water – wat net zoals de andere boodschappen een schaarste is op veel plekken in Cuba– door de stad liepen, werden we aangesproken door mensen die vroegen om kleding en pennen. Een kleurrijk straatje ingelopen werd onze aandacht getrokken door de indringende geur van oudjes die hun laatste dagen daar in een bed in de hitte versleten in een zaal wat een verzorgingstehuis moest voorstellen. Een heftig aanzicht. Schaarste is een understatement en mensen zijn creatief in het voorzien in hun eigen levensbehoefte. Zo wordt er niet recreatief gezeild, maar enkel om te kunnen vissen voor het avondeten.

De vangst van de dag in Gibara

De vangst van de dag in Gibara

De volgende ochtend staken we met een oud vissersbootje de zee over naar een eilandje San Antonio. We troffen kleine maar prachtige strandjes met wit zand en azuurblauwe zee aan en namen daar onze eerste duik in de oceaan. Volledig ontspannen vertrokken we de volgende dag met het lokale vervoersmiddel paard en wagen naar de busterminal waar de maquinas vertrokken. Maquinas ook wel collectivos genoemd, zijn gedeelde taxi’s zodat de plekken in auto’s – die niet in overvloed zijn in Cuba – optimaal benut worden. En dat betekent tien mensen in een auto waar er eigenlijk zes in passen. Niemand maakt zich hier echt druk om personal space dus dat gaat allemaal erg gemakkelijk. Onze backpacks werden bovenop de auto gebonden en meeneuriënd op de Spaanse muziek die uit de radio klonk reden we terug naar Holguin.

Tussen de palmbomen in het prachtige Baracoa

In Holguin stapten we na wat onderhandelen over de prijs in een jeep richting Baracoa, gelegen aan de oostkust van Cuba en ongeveer vijf uur rijden vanaf Holguin. De chauffeur had duidelijk geen zin om ons helemaal naar Baracoa te brengen dus voor de laatste 70 kilometer moesten we overstappen in Moa. Op het moment dat we uit de jeep stapten verzamelden mannen als hongerige hyena’s om ons heen om ons voor de hoofdprijs naar Baracoa te brengen met dreigingen dat we nergens konden slapen op die plek. Een beetje een intimiderend geheel, maar we kwamen er ook achter dat door je hoofd koel te houden en niet direct te happen we alsnog voor de helft van de prijs op de plaats van bestemming aankwamen.

Een van onze vervoersmiddelen richting Baracoa

Een van onze vervoersmiddelen richting Baracoa

Dat laatste stuk naar Baracoa begrepen we wel waarom de vorige chauffeur geen zin had om ons helemaal tot het einde te brengen. Dat de weg niet op de kaart te vinden was konden we ook begrijpen. Een weg met meer gaten dan asfalt leidde ons naar Baracoa. In tegenstelling tot de weg was de omgeving echt geweldig. Het groene uitgestrekte landschap verruilde zich voor ontelbare hoeveelheden palmbomen en palmhutjes wat een nog meer tropisch gevoel gaf. We stapten in een kever die nog net niet uit elkaar viel, samen met een Cubaan die een (toen nog) levende kip bij zich had. Tokkelend werd de kip samen met mijn backpack in de achterbak gegooid en zo vertrokken we het laatste stuk naar Baracoa. Onderweg hebben wij ons meerdere keren afgevraagd of de auto de tocht zou overleven. Maar met behulp van een aantal stops waarbij de chauffeur een paar emmers water over de motor gooide en af en toe de auto van een heuvel duwend naar benden weer gestart kreeg kwamen we uiteindelijk in onze casa aan.

Op moment van schrijven verblijven we in de casa van Tony en Miryam midden in de jungle met een hangmat op ons privé terras. Heel relaxed om vanuit de drukte van Holguin in het ontspannen Baracoa te komen. De eigenaar Tony is een drukke onderhandelaar maar inmiddels zijn wij daar ook wat beter in geworden en hebben we al wat dealtjes kunnen sluiten over de kosten voor de overnachtingen.

Met een kokosnoot onder een palmboom in Baracoa

Met een kokosnoot onder een palmboom in Baracoa

Als je door het centrum van Baracoa loopt word je geregeld aangesproken door heel vriendelijke Cubanen die even een praatje met je willen maken en vragen waar je vandaan komt. Richting het strand klinkt de muziek luid uit de huizen en uiteindelijk beland je op het verlaten strand aan de rand van de stad, waar je enkel wat locals tegen komt met de vangst van de dag. Het ultieme genot van onze dag was het verse kokoswater uit een kokosnoot die een met rum beschonken local voor ons had geopend. Wat ons betreft het perfecte beeld van deze week.

’s Avonds is het leuk om te kijken waar de locals eten. De keer dat we voor een eettentje de Lonely Planet volgde, en niets ten nadele van deze reisbijbel, waren de enige gasten van het restaurant mede lonelyplanetlezers (toeristen dus), terwijl we de volgende dag een perro caliente (hotdog) aten bij een kraampje tussen de Cubanen.


Where we go next…

Onze eerste week in het Oosten van Cuba heeft ons verrast. Als backpacker maak je het leven tussen de locals mee door met ze mee te reizen door het land en bij ze thuis te slapen. Vanaf het Oosten reizen we langzaam naar het Westen, waar ons nog meer prachtige bestemmingen staan te wachten. Waarschijnlijk is onze volgende bestemming Guantanamo. Geen idee wanneer we gaan en ook die bestemming kan nog wel eens last minute veranderen. Dat is het mooie van deze reis, je overgeven aan het leven van de Cubanen en je een beetje laten leiden door wat de mensen om je heen je adviseren en zo wel zien waar we terecht komen. Of zoals ze hier zeggen, tranquilo tranquilo.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

21 Comments

  • Reply Carlijn 15 oktober 2015 at 18:55

    Waaaaauw!!!! Wat een belevenissen :)! En wat een leuke manier om ons zo toch een beetje mee te nemen op jullie reis. Ik kijk uit naar het volgende avontuur. X Carrie

    • Reply Sophie 26 oktober 2015 at 17:39

      Thnq you Carrie! ja heel erg gaaf hier zeg! Echt een aanrader om hiernaartoe te gaan. Onze tweede video staat er NU op! XXX

  • Reply Freek 15 oktober 2015 at 21:02

    Wauw wat tof! Je krijgt al een goede indruk van het land. Mooie beelden en erg leuk geschreven ook. Muchos besos!

    • Reply Sophie 26 oktober 2015 at 17:42

      Muchos Gracias ! Besos!

  • Reply Noortje 15 oktober 2015 at 21:42

    Omg schatten!! Wat super gaaf filmpje en verhaal! Heel leuk om te lezen! En krijg heel feel zin om nu t vliegtuig te pakken! 😉 Kus!

    • Reply Sophie 26 oktober 2015 at 17:39

      Ahhh lief 🙂 Dankjeee liefste! Jaaaa leuk!!! XXXX

  • Reply Suzanne 16 oktober 2015 at 07:21

    Superleuk! Heerlijk, hele video afgekeken. Ziet er goed uit, zowel Cuba als jullie video-kunsten! Geniet ervan en ik kijk uit naar jullie volgende blog/vlog!

    xxx
    SuusjeQ uit Utrecht

    • Reply Sophie 26 oktober 2015 at 17:43

      Thnq Suus! Ook heel leuk om te doen. Cuba is echt geweldig. Onze tweede video staat nu online ! X

  • Reply Veerle 16 oktober 2015 at 07:43

    Lovers, wat leuk!! Heerlijk om zo in de ochtend even wakker te worden in de trein met jullie levendige verhalen!
    Liefs! Xx

  • Reply Marcella 16 oktober 2015 at 08:39

    Ontzettend leuk filmpje, leuk om zo Cuba een beetje te ontdekken. Wij gaan er in februari rondreizen, dus ben erg benieuwd!

    • Reply Sophie 26 oktober 2015 at 17:45

      Dankje! Leuk dat jullie ook naar Cuba gaan! Weten jullie al wat voor route jullie gaan doen?

  • Reply Renate 18 oktober 2015 at 20:32

    Wat een heerlijk avontuur en wat een gave auto’s, hou ik van? waar is die kever?
    Prachtig filmpje!!! Ik kijk uit naar het vervolg…
    XXX

  • Reply Edith | [travel.create.repeat] 20 oktober 2015 at 11:51

    Wow, zojuist jullie blog ontdekt, wat supergaaf! Ik ben zelf 5x in Cuba geweest en vertrek binnenkort met mijn Cubaanse vriend voor een jaar al reizend & werkend richting Azië. En wat een tof filmpje! Geupload vanuit Cuba? Wow het moet niet gekker worden, haha 🙂 Hoe hebben julie dat voor elkaar gekregen? Wifi bij Hotel La Habanera? Of is er ondertussen een betere wifispot in Baracoa? Ben heel nieuwsgierig, haha. Oooh en Gibara, ook al zo leuk! Wij zijn er ook met die geweldige maquinas heen gereden en zijn er drie nachten gebleven. Ik blijf jullie met heel veel plezier volgen. Disfruta!

    • Reply Jip 26 oktober 2015 at 16:46

      Hoi Edith,

      Tegenwoordig heb je in de meeste steden een office waar je een internetkaart kan kopen voor 2 CUC per uur waarmee je op een wifi-hotspot kunt inloggen. De pleintjes voor zo’n kantoor zitten dan ook helemaal vol met mensen die op internet zitten:)

  • Reply GERDIEN 20 oktober 2015 at 17:59

    Ziet er heerlijk uit! Groeten uit Ibiza!!

    • Reply Jip 26 oktober 2015 at 16:50

      Fijne vakantie daar!

  • Reply Maaike 20 oktober 2015 at 18:07

    wat super gaaf geschreven, voelt bijna of dat ik zelf in Cuba zit. Helaas is het uitzicht vanuit mijn raam iets minder zonnig at the moment. Super super veel plezier nog, lekker laten leiden door de Cubanen en can’t wait for the next blog. Dikke kus

    • Reply Sophie 26 oktober 2015 at 17:28

      Heey Maaik! Super leuk dat je reageert! Fijn dat je het verhaal zo leuk vindt en het voelt alsof je een beetje meereist! Dat is de bedoeling. Hoorde dat het koud is daar in Nederland! Thnq! en de tweede video en het verhaal staan er nu op! Liefs!!

  • Reply Yvonne 21 oktober 2015 at 09:57

    Geweldige video , heel leuk om met jullie virtueel mee te reizen !Enjoy Cuba ,liefs uit een herfstig Holland ,x

    • Reply Sophie 26 oktober 2015 at 17:28

      Hay Yvonne! Leuk dat je reageert op ons verhaal! En leuk dat het voelt alsof je een beetje meereist! De tweede video staat nu online! Liefs!

  • Reply Jip 26 oktober 2015 at 16:50

    Dankt voor alle leuke reacties, erg leuk om te lezen!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Vertrek
    Na maandenlange voorbereiding zijn we nu echt onderweg

    We zijn onderweg! De eerste vlucht is al achter de rug en we wachten nu in Frankfurt bij de gate tot...

    Sluiten